Godina je 1978 i francusko ministarstvo za industriju je raspisalo konkurs za najbolje rješenje nekog industrijskog proizvoda. Nagradu su dobila tri gospodina Luis Bokardo (Louis Boccardo), Dominik Favario (Dominique Favari) i Teri Granž (Thierry Grange). Njihov projekat je podrazumjevao automobilski motor koji bi se montirao u motociklistički ram. Kako je projekat bio pažljivo razrađen (uostalom, osvojili su prvo mjesto na konkursu, ne bez razloga) vrlo ga je lako bilo staviti u proizvodnju. Proizvodu je dato ime BFG po početnim slovima prezimena trojice gospodina. Pomenuću da je Luis Bokardo istovremeno radio i na razvoju motocikla MF (koji je, gle slučajnosti, podsjećao na BFG).
SOMA kompanija je razvila mjenjač i prenos dok je motor ,,pozamljen'' od automobila Citroen GSA koji je izmjenjen tek u par detalja kao što su aluminijski pokrovi glave cilindara, klasično paljenje je zamjenjeno elektronskim te je i klasična pumpa za gorivo zamjenjena potopnom električnom koja je smještena u plastični rezervoar za gorivo. Kako je namjena motocikla bila namjenjena putu tako je prenos podrazumjevao kardan, pune aerodinamične oplate te instrumente koji su obilni informacijama (takođe ,,skinuti'' sa automobila, ovoga puta se radi o modelu Renault 5 Alpine, na koje je dodata lampica za ,,neutral''). Kvačilo je takođe izmjenjeno u toj mjeri da se može rukovati sa rukom. Naravno da je i drugačiji izduv koji je rješen u tipično motociklističkom stilu. Osim izduva koji dolazi iz Italije sa tog poluostrva dolaze i kočnice i točkovi (Brembo) dok teleskopske viljuške dolaze iz Španije (Telesco). Dakle, osim tih italijanskih i španskih djelova te rama, mjenjača i prenosa koji su svi zajedno projektovani u motociklističkom stilu svi ostali djelovi dolaze iz svjeta automobila. Osim već pominjanog motora (Citroen GSA) i instrument table (Renault 5 Alpine) sa automobila je prednje svjetlo (Renault 16), generator i alanser (Citroen GSA). Rezervoar za gorivo se nalazio ispod sjedišta (zato se otvor za punjenje nalazi pri sjedištu) dok se na mjestu rezervoara nalazi filter za vazduh, releji i akumulator. Postojao je i ventilator koji bi ubrzavao vazduh kako bi se efikasnije hladio motor. Putni karakter motocikla je pokazivao i rezervoar za gorivo sa zapreminom od 22 litre, a uz potrošnju od 5 litara (automobilski motor koji ne ,,hvata'' obrtaje) to je pružalo solidnu autonomiju. Maksimlana brzina je bila preko 190 km/h te se su za zaustavljanje brinula čak tri diska (dva prednja prečnika 300 mm i jedan zadnji prečnika 260 mm). Točkovi su u dimenzijama 18 coli. Proizvodnja BFG 1300 motocikla je počela 1982 godine te je do kraja 1983 napravljeno oko 400 primjeraka ovog neobičnog motocikla. Tada fabriku preuzima Motobécane, odnosno od 1984 se zovu MBK (Yamaha ih je preuzela 1981 godine). U periodu od 1984 do 1988 godine napravljeno je 150 primjeraka. Na tim motociklima se pojavila značka MBK, te je puno ime motocikla glasilo MBK BFG 1300. MBK se posvetio proizvodnji skutera i dans su uglavnom poznati po tome što proizvode Yamaha skutere na evropskom (Francuskom) tlu. Sledeće 1989 godine alat je prodat radionici ,,Atelier Précision'' koja je nastavila da proizvodi rezervne djelove i bočne prikolice za ovaj motocikl. Postoje podaci da je do 1996 godine ta radionica napravila i nekoliko kompletnih motocikla. Te 1996 godine sve potrebno otkupljuje BFG motoclub koji je zadužen za proizvodnju rezervnih djelova te je proizvodnja cjelih motocikla definitivno prekinuta. Redak i egzotični motocikl koji za razliku od nekih zemljaka nije ostavio nekog naročitog traga u moto industriji, no, ipak je dovoljno zanimljiv da se pomene.
Tehnički podaci za BFG 1300:
Motor: B4
Zapremina: 1.299 ccm
Snaga: 70 KS pri 5.500 o/min.
Obrtni moment: 100 Nm pri 3.250 o/min.
Mjenjač: 5 brzina
Težina spremnog za vožnju: 290 kg
Rezervoar: 22 l
Visina sjedišta: 78,5 cm
Ubrzanje do 100 km/h: -
Max. brzina: 197 km/h